Skip to content

← व्याकरण अभ्यास

प्रेरणार्थक वाक्य

कक्षा ६–८

नियम
  • कर्ता आफैँ काम गर्ने वाक्य अप्रेरणार्थक हो (नानी सुत्यो), र कर्ताले अरूलाई काम गर्न लगाउने वाक्य प्रेरणार्थक हो (आमाले नानीलाई सुताइन्)।
  • प्रेरणार्थक वाक्यमा काम गराउने नयाँ कर्ता थपिन्छ र काम गर्ने व्यक्तिमा ‘लाई’ लाग्छ: भाइले लेख्यो → बुबाले भाइलाई लेखाउनुभयो।
  • धेरैजसो धातुमा ‘आउ’ लाग्छ: रोप् → रोपाउ, सिक् → सिकाउ, पढ् → पढाउ, सुत् → सुताउ।
  • केही धातु बदलिन्छन्: खा → खुवाउ, पिउ → पिलाउ, रो → रुवाउ, हाँस् → हँसाउ, जाग् → जगाउ, नाच् → नचाउ।
  • अरूलाई अह्राउने अर्थमा धातुमा ‘न’ लागेर ‘लगाउनु’ आउँछ: भर् → भर्न लगाउनु, किन् → किन्न लगाउनु।
  • क्रियापद नयाँ कर्तासँग मिल्छ, काल भने उही रहन्छ: भाइले खायो → दिदीले भाइलाई खुवाइन्।
  • भूत कालमा सकर्मक क्रियाको कर्तामा ‘ले’ लाग्छ, त्यसैले प्रेरणार्थक वाक्यको भूतमा कर्तामा ‘ले’ र काम गर्नेमा ‘लाई’ हुन्छ।
  • प्रेरणार्थकबाट अप्रेरणार्थक बनाउँदा काम गराउने हट्छ, ‘लाई’ लागेको व्यक्ति कर्ता बन्छ र धातु मूल रूपमा फर्किन्छ: काका मलाई सिकाउनुहुन्छ → म सिक्छु।

यस पटक: ० ठिक, ० बेठिक

० मध्ये ० ठिक

यस विषयका १०३ प्रश्नमध्ये अहिलेसम्म ० ठिक।