परीक्षा अभ्यास

‘कुनै वस्तु वा विषयलाई व्यवहारमा लगाउने कार्य’ र ‘जटिलता’ कुनै शब्दसँग मिल्दैनन्; यी जोडा बिगार्न राखिएका थप अर्थ हुन्। पहिलोचाहिँ ‘प्रयोग’ को अर्थ हो, ‘प्रयोगपरक’ को होइन।

‘विद्यार्थी’ पाठको शब्दार्थमा (सहकार्यात्मक सिकाइको अर्थमा) आएको छ; ‘शिक्षार्थी’ र ‘विद्यार्थी’ दुवैको अर्थ सिक्ने व्यक्ति हो।

• शिक्षण: हाम्रा विज्ञान शिक्षक चित्र र प्रयोगबाट शिक्षण गर्नुहुन्छ, त्यसैले पाठ छिटै बुझिन्छ।
• पाठ्यक्रम: कुन कक्षामा कुन विषयका के के कुरा सिकाउने भन्ने पाठ्यक्रमले तोक्छ।
• बहुबौद्धिकता: कोही गीत गाएर, कोही चित्र कोरेर र कोही हिसाब गरेर छिटो सिक्छन्; बहुबौद्धिकताले यही फरकलाई सम्मान गर्न सिकाउँछ।
• विकास: गाउँमा सडक र खानेपानी पुगेपछि त्यहाँको विकास छिटो भयो।
• विश्वास: मिहिनेत गरे सफलता पाइन्छ भन्ने कुरामा जुनुलाई पूरा विश्वास छ।

परिचयमा नभनिएका तर चिठीमा भएका भाग पनि छन्: सबैभन्दा माथि बिचमा पठाउने कार्यालयको नाम र ठेगाना, र बायाँतिर प.सं. र च.नं.।

• क.यो चिठी लुम्बिनी प्रदेश शिक्षा तालिम केन्द्र, रुपन्देहीका प्रमुखले पाठ्यक्रम विकास केन्द्र, सानोठिमी, भक्तपुरलाई लेखेका हुन्।
• ख.तालिमको विषयवस्तु माध्यमिक तह (कक्षा ९–१०) मा नेपाली पढाउने शिक्षण विधि र प्रविधि हो: परिमार्जित पाठ्यक्रम, २०७८ अनुसार नेपाली पढाउँदा अपनाउनुपर्ने सिकाइ सहजीकरणका प्रक्रिया, र बहुबौद्धिकता, समालोचनात्मक सोच, सहकार्यात्मक सिकाइ जस्ता क्रियाकलाप।
• ग.नयाँ पाठ्यक्रमअनुसार नेपाली पढाउने तरिकाबारे छलफल र अन्तरक्रिया गराई, नयाँ क्रियाकलापको प्रयोगपरक अभ्यास गराएर कक्षाको सिकाइ प्रभावकारी बनाउनु तालिमको मुख्य उद्देश्य हो।
• घ.उनले पाठ्यक्रम विकास केन्द्रबाट २०७८ चैत २० गतेदेखि २३ गतेसम्मका लागि नेपाली विषयका दुई जना विज्ञ उपलब्ध गराइदिने अपेक्षा गरेका छन्।

• क.तालिम माध्यमिक तह, कक्षा ९ र १० का शिक्षकका लागि आयोजना गर्न लागिएको हो।
• ख.तालिम नेपाली भाषा विषयका शिक्षकका लागि दिन लागिएको छ।
• ग.पाठ्यक्रम विकास केन्द्रले नेपाली पाठ्यक्रम समयअनुसार परिमार्जन गरी नयाँ पाठ्यपुस्तक बनाएको र ती पुस्तक प्रयोगमा आइसकेकाले परिमार्जित पाठ्यक्रम, २०७८ अनुसार नेपाली पढाउँदा अपनाउनुपर्ने सिकाइ सहजीकरणका प्रक्रिया र शिक्षण विधिबारे छलफल र अन्तरक्रिया गरी सिकाइलाई प्रभावकारी बनाउन तालिमको आयोजना गरिएको रहेछ।

प.सं. १२/२०७८/७९
च.नं. ४१२

श्री लुम्बिनी प्रदेश शिक्षा तालिम केन्द्र,
रुपन्देही।

प्रस्तुत विषयमा त्यस केन्द्रको मिति २०७८।१२।०२ को पत्रअनुसार माध्यमिक तह (कक्षा ९–१०) का नेपाली शिक्षकका लागि सञ्चालन हुने तालिममा सिकाइ सहजीकरण गर्न यस केन्द्रका नेपाली विषयका दुई जना विज्ञ खटाइएको छ।

खटिनुभएका विज्ञ २०७८ चैत १९ गते बेलुकीसम्म त्यस केन्द्रमा आइपुग्नुहुने छ र चैत २० देखि २३ गतेसम्म तालिममा सहभागी हुनुहुने छ। उहाँहरूले परिमार्जित पाठ्यक्रम, नयाँ पाठ्यपुस्तक, सिकाइ सहजीकरणका प्रक्रिया र मूल्याङ्कनका विषयमा प्रस्तुति र अभ्यास गराउनुहुने छ। तालिम अवधिभर उहाँहरूको बसोबास र तालिमका लागि आवश्यक सामग्रीको व्यवस्था मिलाइदिनुहुन अनुरोध छ।

बोधार्थ:
श्री लक्ष्मी अधिकारी, पाठ्यक्रम विकास केन्द्र: तोकिएको मितिमा तालिममा उपस्थित हुनुहुन।
श्री दिलकुमार राई, पाठ्यक्रम विकास केन्द्र: तोकिएको मितिमा तालिममा उपस्थित हुनुहुन।

जवाफको चिठी पाठ्यक्रम विकास केन्द्रको सिरानको ठेगानाबाट सुरु हुन्छ, किनकि अब पठाउने कार्यालय त्यही हो। मुख्य भागको पहिलो वाक्यले कुन चिठीको जवाफ हो भनेर तालिम केन्द्रकै पत्रको मिति उल्लेख गर्छ। त्यसपछि माग पूरा भएको कुरा (दुई जना विज्ञ खटाइएको), उनीहरू कहिले पुग्ने र के गर्ने भन्ने विवरण, अनि तालिम केन्द्रसँगको अनुरोध आउँछ। खटिएका विज्ञलाई पनि थाहा हुनुपर्ने भएकाले उनीहरूको नाम बोधार्थमा राखिएको छ।

प.सं. ३४/२०८३/८४
च.नं. ५७

श्री शिक्षा विकास तथा समन्वय एकाइ,
कञ्चनपुर।

प्रस्तुत विषयमा यस विद्यालयमा कक्षा ९ मा अध्ययनरत ८६ जना विद्यार्थीको माध्यमिक शिक्षा परीक्षाका लागि रजिस्ट्रेसन फाराम भरी यसैसाथ पठाइएको छ। सबै फाराममा विद्यार्थीको नाम, जन्ममिति, अभिभावकको नाम र फोटो विद्यालयको अभिलेखसँग भिडाइएको छ।

फारामसँगै विद्यार्थीको नामावली पनि पठाइएको छ। फाराम दर्ता गरी आवश्यक कारबाही अघि बढाइदिनुहुन अनुरोध छ।

संलग्न:
१. रजिस्ट्रेसन फाराम: ८६ थान
२. विद्यार्थीको नामावली: १ प्रति

पठाउने कार्यालय विद्यालय भएकाले सिरानमा विद्यालयको नाम र ठेगाना आएको छ। विषयले के पठाइएको हो भन्छ; मुख्य भागले कति जना, के के मिलाइएको छ र के अनुरोध गरिएको छ भन्छ। संलग्न मा चिठीसँगै पठाइएका कागजको सूची हुन्छ, ताकि पाउने कार्यालयले सबै आइपुगे कि नाइँ भनेर मिलाउन सकोस्। अन्त्यमा प्रधानाध्यापकले विद्यालयका तर्फबाट सही गर्छन्।

प्रिय साथी मिङ्मा,

सप्रेम सम्झना।

म यहाँ सन्चै छु, तिमी पनि सन्चै होला भन्ने आशा गर्छु। तिम्रो चिठी पाएँ। तिम्रो विद्यालयमा पुस महिनामा पन्ध्र दिनको जाडो बिदा हुने रहेछ। त्यो बिदामा तिमी यता आयौ भने हामी सँगै लुम्बिनी घुम्न जाऔँ भनेर यो चिठी लेख्दै छु।

लुम्बिनी हाम्रो बुटवलबाट धेरै टाढा छैन, बसमा सजिलै पुगिन्छ। यही ठाउँमा सिद्धार्थ गौतम, पछि गौतम बुद्ध, जन्मिएका थिए। मायादेवी मन्दिर भित्र उनको जन्मस्थान मानिने ठाउँ छ। त्यसको छेउमै ईसापूर्व तेस्रो शताब्दीमा मौर्य सम्राट् अशोक आएर गाडेको ढुङ्गाको स्तम्भ छ, जसमा ‘यहाँ शाक्यमुनि बुद्ध जन्मिएका थिए’ भन्ने अर्थको अभिलेख कुँदिएको छ। हामीले इतिहासमा पढेको कुरा आफ्नै आँखाले देख्न पाइन्छ। सन् १९९७ मा लुम्बिनीलाई युनेस्कोले विश्व सम्पदा सूचीमा राखेको हो।

त्यहाँ पुष्करिणी पोखरी, संसारभरका बौद्ध देशले बनाएका विहार र लामो नहरको किनारमा शान्ति दीप पनि छन्। बिहान छिटो निस्कियौँ भने एकै दिनमा सबै घुमेर साँझ घर फर्कन सकिन्छ।

आमाबुबाले पनि तिमीलाई निम्तो दिनुभएको छ। आउने मिति पक्का भएपछि फोन गर है। तिम्रा आमाबुबालाई मेरो नमस्कार भनिदिनू।

घरायसी चिठीको ढाँचा पाठ्यपुस्तकको नमुनाजस्तै छ: माथि दायाँ मिति र ठाउँ, बायाँ आत्मीय सम्बोधन (प्रिय साथी मिङ्मा), अभिवादन (सप्रेम सम्झना), कुशलता, किन लेखेको (बिदामा लुम्बिनी घुम्न बोलाउन), ठाउँको आकर्षण, कसरी जाने, निम्तो र अन्त्यमा ‘तिम्रो साथी’ र नाम। भाषा आत्मीय छ (तिमी, आयौ, भनिदिनू), तर तथ्य ठिक छन्। आफ्नो क्षेत्रको अर्को ठाउँ (भक्तपुर दरबार क्षेत्र, गोरखा दरबार, जनकपुरको जानकी मन्दिर, पाल्पाको रानीमहल) रोजेर लेख्न सकिन्छ; त्यस ठाउँको इतिहास र हेर्नैपर्ने कुरा दुई तीन वाक्यमा राख्नुहोस्।

श्री ………………………………ज्यू,

यस विद्यालयको साहित्य समितिले भानुभक्त जयन्तीका अवसरमा आयोजना गरेको कविता वाचन तथा वक्तृत्वकला प्रतियोगिता मा प्रमुख अतिथिका रूपमा उपस्थित भई प्रतियोगीलाई हौसला र मार्गदर्शन प्रदान गरिदिनुहुन सादर निमन्त्रणा गर्छौँ।

कार्यक्रम
मिति: २०८३।०३।२९, सोमबार
समय: बिहान ११ देखि दिउँसो २ बजेसम्म
स्थान: विद्यालयको सभाहल

बिहेको निम्तोमा परिवार र आफन्त दर्शनाभिलाषी र प्रार्थी हुन्छन्; विद्यालयको कार्यक्रममा विद्यालय परिवार र आयोजक समिति हुन्छन्। माथि अतिथिको नाम लेख्ने ठाउँ, बिचमा ‘निमन्त्रणा’ शीर्षक, एउटै वाक्यमा कसको के कार्यक्रम र किन बोलाइएको, तल मिति, बार, समय र स्थान। निमन्त्रणा पत्र जति छोटो र सफा भयो, उति राम्रो।

वर्षायाममा दूषित पानी र खानेकुराबाट झाडापखाला र हैजा जस्ता सरुवा रोग फैलिने भएकाले यस जिल्लाका सम्पूर्ण बासिन्दालाई तलका सावधानी अपनाउन अनुरोध छ:

१. उमालेको वा शुद्ध पारेको पानी मात्र पिउनुहोस्।
२. खाना खानुअघि र शौचालय प्रयोग गरेपछि साबुनपानीले मिचिमिची हात धुनुहोस्।
३. ताजा र राम्ररी पकाएको खाना खानुहोस्; खुला राखिएका र बासी खानेकुरा नखानुहोस्।
४. पखाला लागेमा तुरुन्तै जीवनजल पिउन दिनुहोस्, र पखाला नरोकिए, बान्ता भए वा कमजोरी बढे नजिकको स्वास्थ्य संस्थामा जानुहोस्।
५. पानीको मुहान, धारा र इनार वरपर सफा राख्नुहोस् र खुला ठाउँमा दिसा नगर्नुहोस्।

रोगका बिरामी देखिए नजिकको स्वास्थ्य संस्था वा यस कार्यालयलाई तुरुन्तै खबर गरिदिनुहुन पनि अनुरोध छ।

प्राधिकरणको सूचनाजस्तै यसमा पनि माथि शीर्षक, बिचमा किन सूचना दिइएको (वर्षायाममा रोग फैलिने भएकाले) र पढ्नेले के गर्नुपर्छ, अन्त्यमा जारी गर्ने कार्यालय र मिति छन्। धेरै कुरा भनिनुपर्ने भएकाले सावधानी अङ्क दिएर छुट्टाछुट्टै राखिएका छन्, ताकि सूचना पाटीमा पढ्दा एकै नजरमा बुझियोस्। सूचनामा रोगबाट डराउने होइन, के गर्ने भन्ने कुरा मुख्य हुन्छ।

(दिदी अर्चनाले नर्सिङको पढाइ सकेर पहिलो पटक अस्पतालमा काम गर्न जान लागेको दिन, भाइ सुमनले भन्छ।)

दिदी, तपाईँले चार वर्ष मिहिनेत गरेर नर्सिङको पढाइ राम्रो अङ्कसहित पूरा गर्नुभयो। हामी सबैलाई साह्रै खुसी लागेको छ, बधाई छ! आजदेखि तपाईँ बिरामीको सेवा गर्न अस्पताल जाँदै हुनुहुन्छ। रातको पालो, थकाइ र गाह्रो बिरामी पनि आउलान्, तर तपाईँको धैर्य र मिठो बोलीले धेरैलाई निको हुने आँट दिने छ भन्नेमा मलाई विश्वास छ। तपाईँको नयाँ कामको यात्रा सफल रहोस्, सधैँ स्वस्थ र खुसी रहनुहोस् भनी हाम्रो परिवारको तर्फबाट हार्दिक शुभेच्छा प्रकट गर्छु।

१. पहिले कुन कामको पूर्णताका लागि शुभेच्छा दिन लागिएको हो भनेर भन्नुहोस्: पढाइ सकियो, घर बन्यो, खेलमा जित्यो, नयाँ काम सुरु भयो।
२. त्यसमा परिवारको खुसी व्यक्त गर्नुहोस्।
३. अबका लागि कामना गर्नुहोस्: ‘…सफल रहोस्’, ‘…हुनुहोस्’।
४. ठुलालाई ‘तपाईँ’ वा ‘हजुर’, सानालाई ‘तिमी’ भन्नुहोस्; सुरुदेखि अन्त्यसम्म एउटै आदर राख्नुहोस्।
५. बोल्दा अनुहार हेरेर, मुस्कुराएर र स्पष्ट स्वरमा भन्नुहोस्।

यी उत्तर रेकर्डिङ सुनेरै पत्ता लगाउनुहोस्।
१. सुन्नुअघि हरेक खालीमा कस्तो शब्द चाहिन्छ, अनुमान गर्नुहोस्: क मा ठाउँ (कहाँ बसे?), ख मा आशीर्वादका शब्द (के भनेर?), ग मा मुद्दाको किसिम वा अवधि (कस्तो वा कति समय?), घ मा तरिका (कसरी सिकाइदिन्थे?)।
२. सुटुक्क भनेको कसैले थाहा नपाउने गरी, चुपचाप हो। क का लागि मुरलीधर दुलहीका घर पुगेपछिको वाक्य ध्यान दिएर सुन्नुहोस्: उनी भिडमा कहाँ गएर बसे?
३. ख का लागि मुरलीधर र दुलहाको भेट सुन्नुहोस्। प्रश्नमा ‘छोरा’ भनिएको दुलहा मुरलीधरका भतिजा हुन्, जसलाई उनी आफ्नै छोराझैँ मान्छन्। आशिष प्रायः ‘…होस्’, ‘…होऊ’, ‘…रहनू’ जस्ता शब्दमा टुङ्गिन्छ; उनले भनेका शब्द जस्ताको तस्तै टिप्नुहोस्।
४. ग का लागि ‘मुद्दा’ शब्द आउने ठाउँ पर्खनुहोस्; त्यसको ठिक अगाडि आउने शब्द नै उत्तर हो।
५. घ का लागि बिहेको विधि चलिरहेका बेला मुरलीधरले दुलहालाई के गर्दै थिए, सुन्नुहोस्। ‘बखत बखतमा’ भनेको बेला बेलामा, विधिको हरेक मौकामा हो।

१. पहिले सुनाइबाट तथ्य टिप्नुहोस्: मुरलीधर र श्रीधरको सम्बन्ध के हो? उनीहरूबिच के विवाद थियो? मुरलीधरलाई बिहेमा बोलाइएको थियो कि थिएन? उनी त्यहाँ कसरी बसे र के गरे?
२. अनि कारण खोज्नुहोस्: रिस र मुद्दाभन्दा परिवार र कुलको मर्यादा ठुलो ठाने कि? भतिजाको बिहे परिवारको जेठो सदस्यका रूपमा आफ्नो कर्तव्य ठाने कि? भाइसँगको सम्बन्ध सुधार्न चाहे कि?
३. हरेक समूहले आफ्नो धारणा एक दुई वाक्यमा भनोस्, र सुनाइ पाठको कुन घटनाले त्यो देखाउँछ भनेर प्रमाण पनि भनोस्।
४. अन्त्यमा निष्कर्ष निकाल्नुहोस्: व्यक्तिगत झगडा हुँदा पनि सामाजिक र पारिवारिक कर्तव्य पूरा गर्नु किन ठुलो कुरा हो?

विश्लेषित भागमा चारओटा छुट्टाछुट्टै सरल वाक्य छन्: सरकारले शिक्षामा, स्वास्थ्यमा, रोजगारीमा र शान्ति सुरक्षामा प्राथमिकता दिएको छ। चारैमा कर्ता ‘सरकारले’, कर्म ‘प्राथमिकता’ र क्रियापद ‘दिएको छ’ दोहोरिएका छन्; फरक एउटा मात्र शब्द छ।

संश्लेषित वाक्यमा दोहोरिएका भाग एक पटक मात्र राखिएका छन्, र फरक शब्द (शिक्षा, स्वास्थ्य, रोजगारी र शान्ति सुरक्षा) अल्पविराम र ‘र’ ले जोडेर ‘मा’ विभक्ति अन्तिम शब्दमा एक पटक मात्र लगाइएको छ। अर्थ उही रह्यो, तर चार वाक्यका सट्टा एउटै छरितो वाक्य बन्यो।

पहिलो संश्लेषित वाक्य: त्यस केन्द्रबाट नेपाली भाषा पाठ्यक्रममा समयानुकूल परिमार्जन गरी सोहीअनुरूप नयाँ पाठ्यपुस्तक विकास गर्ने कार्य भएको छ।

• त्यस केन्द्रबाट नेपाली भाषा पाठ्यक्रममा समयानुकूल परिमार्जन गरिएको छ।
• त्यस केन्द्रबाट सोहीअनुरूप नयाँ पाठ्यपुस्तक विकास गरिएको छ।

दोस्रो संश्लेषित वाक्य: परिवर्तित पाठ्यक्रममा बहुबौद्धिकता, समालोचनात्मक सोच, सहकार्यात्मक सिकाइ जस्ता क्रियाकलापमार्फत सिकाइ सहजीकरण गर्नुपर्ने उल्लेख छ।

• पाठ्यक्रम परिवर्तित भएको छ।
• पाठ्यक्रममा बहुबौद्धिकताका क्रियाकलापमार्फत सिकाइ सहजीकरण गर्नुपर्ने उल्लेख छ।
• पाठ्यक्रममा समालोचनात्मक सोचका क्रियाकलापमार्फत सिकाइ सहजीकरण गर्नुपर्ने उल्लेख छ।
• पाठ्यक्रममा सहकार्यात्मक सिकाइका क्रियाकलापमार्फत सिकाइ सहजीकरण गर्नुपर्ने उल्लेख छ।

पहिलो अनुच्छेदको सुरुको वाक्य पनि लिन सकिन्छ: यस तालिम केन्द्रले तालिमको आयोजना गर्न लागेको छ। तालिम माध्यमिक शिक्षा (कक्षा ९–१०) का नेपाली भाषा विषयका शिक्षकका लागि हो। तालिम शिक्षण विधिसम्बन्धी हो। तालिम शिक्षण प्रविधिसम्बन्धी पनि हो। विश्लेषण गर्दा असमापिका क्रिया (गरी), विशेषण (परिवर्तित) र अल्पविरामले जोडिएका शब्द आफ्नै वाक्यमा निकालिएका छन्।

• क.लमजुङका बासिन्दा सञ्जय गुरुङकै सक्रियतामा खोलिएको लमजुङ साहित्य प्रतिष्ठानले प्रत्येक शनिवार आयोजना गर्ने साहित्यिक कार्यक्रममा साहित्यकार सहभागी हुन्छन्।
• ख.बागमती प्रदेशमा पर्ने सिन्धुली जिल्लाका किसान जुनार खेती गरी बिक्री गरेर प्रशस्त आर्थिक लाभ लिन्छन्।

दुवैमा समापिका क्रिया एउटै छ (हुन्छन्, लिन्छन्)। ‘बासिन्दा हुन्’ र ‘पर्छ’ विशेषण (लमजुङका बासिन्दा, बागमती प्रदेशमा पर्ने) बने, ‘खोलिएको छ’ र ‘आयोजना गर्छ’ कृदन्त विशेषण (खोलिएको, आयोजना गर्ने) बने, ‘खेती गर्छन्’ र ‘बिक्री गर्छन्’ असमापिका (गरी, गरेर) बने। संयुक्त वाक्यमा जोड्दा पनि संश्लेषण हुन्छ: सिन्धुली जिल्ला बागमती प्रदेशमा पर्छ र यहाँका किसान जुनार खेती गरी बिक्री गरेर प्रशस्त आर्थिक लाभ लिन्छन्।

• क.शिक्षक शिक्षण पेसामा समर्पित छन्। शिक्षक कर्मशील छन्। शिक्षक प्राज्ञिक व्यक्तित्वका रूपमा स्थापित छन्।
• ख.विद्यार्थी परिश्रम गर्छन्। उनीहरू सफल हुन्छन्। उनीहरूको भविष्य उज्ज्वल बन्छ।
• ग.मानिस सामाजिक प्राणी हो। मानिस समाजमा बस्छ। मानिसहरू एकअर्काको दुखसुखमा साथ दिन्छन्।

क मा विशेषण ‘समर्पित’ र कारण जनाउने ‘हुनाले’ ले छुट्टै वाक्य पाए। ख मा ‘जब–तब’ र ‘अनि’ हटे, तीन समापिका क्रिया आफ्नै वाक्यमा बसे। ग मा ‘भएकाले’ र ‘र’ हटे। ‘एकअर्का’ ले एकभन्दा बढी मानिस जनाउने भएकाले अन्तिम वाक्यमा बहुवचन ‘मानिसहरू … दिन्छन्’ बढी मिल्छ।

‘शिक्षक’ र ‘कक्षा’ सजिलै छुट्न सक्छन्; यिनमा पनि ‘क्ष’ छ। ‘छ्या’ घिन वा दिक्क लाग्दा बोलिने शब्द हो, र ‘छ्यासछ्यास’ चामल केलाउँदाको आवाज जनाउने अनुकरणात्मक शब्द।

श्री अध्यक्षज्यू,
देउराली खानेपानी उपभोक्ता समिति,
भीमदत्त नगरपालिका १८, कञ्चनपुर।

महोदय,

उपर्युक्त सम्बन्धमा हाम्रो पिपलचौर टोलका करिब चालिस घरमा पिउने पानी पुर्‍याउने मूल पाइप गत असोजको भारी वर्षाले बगाएपछि एक महिनादेखि धारामा पानी आएको छैन। टोलका बासिन्दा आधा घन्टा टाढाको खोलाबाट पानी बोक्न बाध्य छन्। खोलाको पानी धमिलो भएकाले केही बालबालिकालाई पखाला लागिसकेको छ, र पानी ल्याउन बिहान लाग्ने समयले विद्यार्थी विद्यालय ढिलो पुगिरहेका छन्।

यस समस्याबारे टोल सुधार समितिले बैठक गरी टोलबासी आफैँले श्रमदान गर्ने निर्णय गरिसकेको छ। पाइप र अरू आवश्यक सामग्री भने समितिबाट उपलब्ध हुनुपर्ने देखिन्छ।

अतः बगेको पाइप चाँडै मर्मत गरी पिपलचौर टोलमा खानेपानीको नियमित आपूर्ति मिलाइदिनुहुन विनम्र अनुरोध गर्छौँ।

निवेदन एक जनाले टोलका तर्फबाट लेखेकाले क्रियापद बहुवचन (अनुरोध गर्छौँ) र निवेदकमा ‘टोलबासीका तर्फबाट’ लेखिएको छ। समस्याको तथ्य (कति घर, कहिलेदेखि, किन), त्यसको असर (पखाला, ढिलो विद्यालय), टोलले आफैँ गर्न लागेको प्रयास (श्रमदान) र माग (पाइप मर्मत, नियमित आपूर्ति) क्रमैसँग आएका छन्। निवेदक भएकाले भाषा विनम्र छ: ‘विनम्र अनुरोध गर्छौँ’। यही कुरा कुनै कार्यालयले समितिलाई लेखेको भए ‘…मिलाइदिनुहुन अनुरोध छ’ हुन्थ्यो।